සයුර වෙත යන

සයුර වෙත යන ගඟ පිරිද්දෙන් වියළි ගොඩබිම සැරිසරා
රැගෙන මගෙ බර බිම තියන්නට වෙහෙස විඳ එමි ඔබ කරා
රැය දවල් දෙක එකසෙ සලකා රිසි විටෙක එනු මැන පියේ
අතු පැලෙහි දොර වසා තිබුණත් මගේ හදවත ඉඩ තියේ

දෙපා ඔසවා මඪ ගෙවා ගෙන එද්දී සියෙළඟ සලිත වේ
සිනාසෙනු මැන එවිට වෙහෙසද සමඟ ළය සෝ දුක නිවේ
නුවන් දහසක් අතර මැදි වී හස නගන්නට බිය වෙමී
පෙමින් තෙත්වුණු සුමුදු පියකරු හදවතින් මම හිනැහෙමි

අයස හෝ යස ජය පරාජය අතර වෙනසක් ඇති නොවේ
අහස ඔබෙහිය සඳය ඔබෙ වත තරුය ඔබෙ ඇස් මගෙ ලොවේ
පිපී පියකරු දසුන්  අපණ අනන්තයටම මෙ දියතේ
ඔබේ හදවත තරම් ලස්සන හදවතක් මා දැක නැතේ