පෝරුවේ මගෙ දරුවනේ

සක්විති සැපත් කුමටද තවත් 
දුන් ඒ සතුට ඇති දෙවියනේ 
කොයිතරම් මහරුද දරු සෙනේ 
සම මස පලා ලේ නහර විනිවිද 
ඇට මිදුළු තෙක් පැතිරුණේ 

පිය සෙනෙහසයි මගෙ දරුවනේ 
මව් සෙනෙහසයි මගෙ දරුවනේ 
පිය සෙනෙහසයි මගෙ දරුවනේ 
මව් සෙනෙහසයි මගෙ දරුවනේ 

එදා ළඟ හුරතල් උනේ 
මෙදා මට සමවී පෙනේ 
මේ තරම් ඉක්මනට කොහොමද 
අපේ තරමට ලොකු උනේ 
කියනවද කොලු පැටවුනේ මට 
කියනවද මගෙ දරුවනේ 
මං එදා තැවරුව මුවේ 
කිරි සුවඳ මට දැනෙනවා දුවේ 

දූ පුතුන් අද එක මණ්ඩපේ 
අතිනත ගනී ප්‍රේමෙන් බැඳී 
නව දූවරුන් සහ පුතණුවන් 
හෙට අපේ වී අප ළඟ හිඳී 

මේ මහරු අසිරිය බලා ගන්නට 
ඇස් දහක් තිබුණත් මදී 
(අප සොම්නසින් තැබු පින් බෙලෙන් 
දිවි ගමන යනු ඇත නොවැරදී...//) 

සක්විති සැපත් කුමටද තවත් 
දුන් ඒ සතුට ඇති දෙවියනේ 
කොයිතරම් මහරුද දරු සෙනේ 
සම මස පලා ලේ නහර විනිවිද 
ඇට මිදුළු තෙක් පැතිරුණේ 

පිය සෙනෙහසයි මගෙ දරුවනේ 
මව් සෙනෙහසයි මගෙ දරුවනේ 
පිය සෙනෙහසයි මගෙ දරුවනේ 
මව් සෙනෙහසයි මගෙ දරුවනේ